Isnin yg pilu

memulakan hari isnin ni dgn perasaan kesian kpd encik hasben sbb sakit perut  :(
sbb mkn mee bandung smlm, tp kami yg lain okey2 je, x sakit perut pun
siasat punye siasat rupenye die mkn kulit udang..


hari berrlalu ke tgh hari, tgh mmasak lunch, teringat peristiwa semalam...
semalam kami beramai ramai ke majlis kawen sepupu sblh abah di kampung nelayan, sungai besar. ramai saudara mara yg menghadirkan diri.. paling menyentuh perasaan bile terperasan bapa saudara, alang (adik arwah abah) mempunyai mata dan pandangan yg sama dgn abah.. sedih nye, nyaris menitiskan air mata di majlis yg gembira itu...


abah dalam ingatan....
antara memori yg masih terkesan di hati,

• skill memasak
• saya mmg x pandai masak, sepanjang hidup ddk asrama , jd bile blk cuti mmg qada' tido je la kejenye,, nasihat abah "kalau engineering awak boleh belajar, masak2 ni apalah sgt senang je.. kalau x boleh jugak carik org gaji, x kan asyik nak mkn kat kedai, x pun kalau nak jimat kawen dgn chef" dalam  hati saye mengakui kata2 abah...hasilnyer saye berjaya mencari hb yg pandai memasak, mcm saranan abah. ;)
• handphone
• salah satu pantang abah, bile x jawab telefon.. bising betul die bile call x diangkat. katanye," kalau emergency ke ada kematian ke mcm mane? x guna la kalau ade hp tp susah nak dihubungi" saye la yg selalu kene nasihat camtu sbb selalu x angkat hp, selalunye saye charge hp dlm bilik kat tingkat atas tp lepak2 kat floor bwh, jd bile die call nak berckp dgn cucu2 die x di jwb die angin la... satu hari die wajib call saye 1 kali, tp semenjak saye dah ade anak die akan call minimum 2 kali sehari utk berckp dgn anak2 saye, katanye rindu sbb semua cucu die ddk dkt, hanya anak2 saye yg jauh dan emma satu2 cucu perempuan .. yg rajin layan abah berckp
• gambar dan video
• abah selalu pesan utk ambil gambar atau rakamkan momen2 penting cucu2 die, supaya die x terlepas semuanye sbb faktor jarak antara kami. bile blk kg die kan kusyuk menatap semua rakaman.. tak lupa die akan berulang kali bercerita pd jiran tetangga keletah cucu2 nye tiap kali berjumpa. semasa die sakit, saye ade mengambil gambar utk kenangan, die ckp "jgn la, nnt sedih" tp saye tetap ambil gambar sewaktu di hospital saat penuh wayar dan tiub pada badan abah.. abah x mahu die dingati begitu.. Allah maha berkuasa, beberapa hari slps abah pergi, hp nokia n97 itu pun turut pergi.. tiba tiba x boleh ON dan semua gambar2 sedih pun lenyap...

banyak lg yg mahu ditulis ... akan bersambung...